Feeling ko, etong araw na to ang pinakaadventurous sa lahat these days. :)) UST - LUNETA - OCEAN PARK - MONUMENTO - UST - DORM

Alam mo yung feeling na magwo"walk on the white lines" ka mag-isa kahit na naalala mong may kasama kang magwalk on the white lines nung huli mong punta don? :) Tapos dadaan ka sa Chinese Garden dahil sa pinsan mong nagpapatulong ng interior design para sa project nila? Cute lang. :)) Cute cute. :)

So this day ko din nafeel ang pagiging professional through ideas and by talking to the executive management of Ocean Park by asking permission for the project. Nakakatuwa lang. :") Ang saya pala ng feeling non? Naexcite na ko tuloy magtrabaho. :)) At sa kaexcite-an ko, bumili ako ng Jap-Eng Dictionary. HAHA Wala lang. Separate blog yan later. ;p


Ang tunay ko talagang pakay e ang reality check ko kanina sa cab. Naligaw kasi ako. :)) Ako na feeling Dora the Explorer na alam lahat ng daan, haha. So papunta ako ng Trinoma pero LRT1 sinakyan ko. E sa feeling ko na malapit lang ang Monumento station sa Trinoma e. Bat ba? :)) Pero syempre naman narealize ko na sobrang layo nya pa pala, haha So from there, nagcab nako hanggang Trinoma. BUT THEN...



Kyut lang ni kuya dahil nakatake advantage sya sa pagka-BV ko sa byahe. :)) Pagkasakay ko sa cab nya, saka ko lang napagtanto na ang sinabi nya pala e 200 from there to Trinoma. At saka ko lang narealize rin na sira ang kanyang aircon, pati ang kanyang window. :)) E wala na, pagod nako at bv, go na lang. Naunahan ng pagkaBV e. *sigh*

At dun ko napagtanto na marami ka palang maireregret kapag pinauna mo ang mga negatibong feeling na meron ka sa sitwasyon. Alam mo yung mapopoint out mo na nagpagod ka lang? Na mukhang worth it pero ang totoo e pinilit mo lang isipin na worth it para di ka manghinayang ng todo? Na kung tutuusin, nakakapanghinayang talaga? Na at the end of the day, maiisip mong sana pala bumaba nako. Sana pala, di ko na tinuloy. Na sana, nag-isip muna ako ng mabuti bago gumawa ng desisyon.


Oo, dyan kasi tayo magaling. Sa pagdedesisyon ng basta basta. At ano, pagtapos ng lahat, mapapagtanto mong ang mga bagay na sana'y tinatamasa mo ay wala at ang nandyan na lang e yung choice na sa totoo lang considered as "no choice". Dun din naman mauuwi ang lahat, sa pagsisisi. 



Kaya ayun. Pagkauwi ko, di nako nagcab. Nagjeep nako. Kasi wala namang cab kaninang dumaan na malinis, comfortable enough at may malamig na aircon. :P

Labels: series

« Older posts | Newer posts »