Ako ay nagmamahal muli. :) Totoo. Lahat ng iyon ay napunto ko pagtapos ng isang linggo. Mahal ko na nga talaga. Seryoso. :)

Nagsimula ang lahat noong gabi ng Linggo. Katext ko sila, ang Block ko - 1IND-1. Pinag-uusapan namin ang buong proseso ng gagawin naming kanya kanyang plate. Hindi ito basta plate. Ito ay final plate sa VP. Visual Perception. Nagtatanungan tungkol sa kung ano na nagagawa ng bawat isa, measurements, pati kung sang parte ng illustration board ba talaga patatayuin ang bawat paper board.

Lahat kami, kapos sa tulog. May mga bata pa ngang hindi natulog e. Lahat, pinagpuyatan ang final plate. Inaasahan ko na yon. TAMAD KASI KAMI. HAHA. Bukod don, ang isang plate na gaya nito ay hindi mo magagawa ng isang upuan. Lahat ng VP plates ay ginagawa dapat araw-araw mula sa binigay ito ng prof. Installment kumbaga.

Habang ang blockmates ko ay naglalamay kasama ang kape, ako namang napagkaitan ng airpot dahil sira ito ay sa Coke na lang binuhos ang lahat. Impernes, tumatalab ang sweets! :)) Kasabay nito ang pagkain ko ng Puto Bumbong kung san e ramdam na ramdam ko bigla ang nalalapit na pasko. Pakiramdam ko'y dadating si Santa at bibigyan ako ng machine na makakatulong sakin para mapabilis ang pagputol ng form ko sa bristol boards gamit ang cutter o di kaya'y isang bagay na makakapagpahinto sa oras. Sana lang talaga totoo si Doraemon. XP


Sa bawat text na dumadating sa akin mula sa blockmates ko, mararamdaman mo na ang pagkabangag ng bawat isa. Pati ang kanikanilang ugali, ang pagkatamad, pagkaantok, pagkawalang pag-asa, ang pagkashort-tempered, pagkaoptimistic at kung anu ano pa. :D (Salamat talaga sa words of wisdom mo, Ruther. Chesnut brown! Haha)

Pagdating ng 5:45am, bigla akong sinapian ng espiritu ng pagkaantok. Sinakitan na talaga ako ng ulo at lumalabo na mga mata ko. Bigla ko naalalang mabilis nga pala bumaba ang dugo ko. Kaya naman, napagpasyahan kong matulog ng 30 minutes kahit na marami pakong gugupitin at pipinturahan. Mas importante ang kalusugan, aba! :P

Paggising ko, wala pa rin ni isa sa amin ang may balak pumasok. Halos lahat kami e balak na 9am na lang pumasok o tanghali na talaga. Kaya naman, tinuloy ko ng gupitin at pinturahan ang ginagawa ko at napagpasyahang idikit na lang ito at patayuin sa uste. :))


Sa lahat ng effort na ginawa ko, worth it naman! :) Dahil nakakuha pa ako ng 87 na grade kahit na maliliit ito at hindi kita ang detalye. Hihi. Naasar pa ng mga kaklase dahil mas muka pa daw KINDER ang K ko kesa KID. :)))) Salamat naman a? HAHA


Bumaba na ako, si Ruther at Marix (Big Bro) sa pav dahil andun pala yung iba naming kaklase kasama sila Emman (Insan). At grabe, kung makikita mo ang bawat itsura ng kanilang mga mukha, magkakahalong pagod, antok, gutom, pressure at kung anu ano pang negatibong emosyon ang makikita mo. Naawa naman ako. Hihi. Nagyaya kami na kumain ng brunch dahil alas dose na yun at ni isa sa amin e hindi pa kumakain ng almusal dahil nga hinahabol ang oras. (Hanggang 12pm lang kasi ang oras namin sa VP.) Lahat sila, tumanggi. Kahit na si Insan na hindi ako makapaniwalang tinanggihan ang pagkain. HAHA. Kelangan daw kasi nilang tapusin yon. Kaya naman, kaming tatlo na lang ulit nila Ruther ang kumain.


Pagtapos non, mas pangit na expression ng mukha ang nakita namin sakanila. Yun pala, may nagsabing bawal na daw magpasa ng VP Plate dahil tapos na daw ang time. AYUN. Pinagtutulak lang naman nila ang kanilang mga ginagawa at badtrip sila at nagpasyang kumain na lang. :)) Hanggang sa may nagbalitang pwede pa ihabol hanggang 4pm ng araw na iyon. Kaya yung mga biniling pagkain ay itinabi muna at itinuloy ang kanilang plates. PERO may nagbalita muli na ang grade na lamang na matatanggap nila ay 50 dahil considered as late na ang final plates nila. Nangalahati ang nagpasyang ituloy ito sa pagkadismaya ngunit napilit din sila na ituloy na lang talaga. HAHA.

Pero seryoso, naawa ako sa mga kaklase ko dahil sa efforts nila at hindi pagtulog, 50 lang ang matatanggap nila. Pero kasi. basta. Mahirap ipaliwanag. Nagpapasalamat na lang ako dahil umakyat kagad ako sa room namin ng umagang yon at nasa baba ang barkada ko kaya nagawa ko kagad yung akin. :P

Pagtapos ng lahat, umuwi na yung iba. Natira na lang ay ako, si Claire, si Ryan, si Kevin at si Meka. Mahahalata mo ang pagkabangag ni Ryan dahil nagpipiling powerpuff girl kaya naghalohalo ng pintura at may Chemical X pang nalalaman. :)) (Benta ka Chizi! Gutom kasi ako, hahaha)


Pag-uwi ko ng dorm, nakayanan ko pang linisin ang bawat dumi at kalat na naiwan ko ng umagang yon, naghilamos at natulog. Sabi ko pa sa sarili ko na gigising ako ng 10pm at mag-aaral para sa tatlo naming Final Tests kinabukasan ngunit hindi ako tinalaban ng alarm. Ayun, isang mahabaaaaaaang tulog! :))

Ni-link pala ako ni Luwan. SALAMAT! :D

Normal ako ngayon, badtrip e. Yung pakiramdam na biglang kalungkutan, isang pakiramdam na hindi mo alam ang dahilan. Siguro nga totoo yung sabi ng dati kong guro sa Filipino. Minsan, dadating ka sa puntong bigla kang mananahimik at malulungkot. Siguro dati naisip ko ngang kabaliwan lang to, pero tama, malamang, dala to ng pagod at pagkawalan mo ng oras sa iyong sarili.


Gusto kong umalis ng bahay. Pero ayoko pumunta sa isang lugar na maraming tao. Gusto kong pumunta sa isang pribadong lugar, yung hindi madilim ha. Yung unti lang ang tao. Yun lugar kung san ka pwede umiyak at sumigaw. Dahil sa totoo lang, yun ang kailangan ko. Gusto ko sa isang tahimik na lugar para makapag-isip. Dahil sa puntong to, gulong gulo ako. Magulo lahat ng bagay para sa akin. Ni hindi ko alam kung ano ang dapat kong gawin pagtapos ng limang minuto. Ni hindi ko alam kung hanggang saan ko dapat paabutin ang blog na ito o kung paano ang kakalabasan nito. Pero naisip ko, who cares? E matagal na kong ganto at matagal ng random ang blogs ko.

Siguro tamang minsan e makiagos na lang. Yung kapag pagod ka na e wag ka na lang muna kumontra sa mga nangyayari. Yung tipong hahayaan mo na lang umikot ang mga kamay ng orasan. Yung tipong kakain ka lang at matutulog (syempre iinom din ng tubig, maliligo, magtutoothbrush at hihinga) para tuloy tuloy lang ang buhay mo. Siguro minsan, tama din maging ganto. Dahil sa puntong to, matututunan mong sumuko ipaglaban ang gusto mo at hayaan ang Diyos na gawin ang tama sa buhay mo. Hindi mahirap mabuhay. May mga tao lang na kagaya kong mas gustong matuto sa paghihirap. Bakit nga kaya no?


Kung binasa mo ang previous blogs ko, malalaman mong nabiyak ang puso ko. Pero masaya ako. 70% nararamdaman kong masaya ako. Dahil sa nangyari, aba, nagamit ko na sa wakas ang layout nato! :D HAHA BABAW KO, ALAM KO :P Pero sa katunayan, hindi lang naman yun dahilan kung bakit ako masaya e. Dahil marami, maraming marami pang dahilan kung bakit ngiti at tawa ang mas nilalabas ng mukha ko ngayon kesa luha at lungkot. :)


Namis ko to. Seryoso. Namis kong mag-emote at maglabas ng sama ng loob sa Blogger kong to. Yung magblog ng magblog without thinking about other's reaction when they read this. Namis kong magpalit ng layout. :)) Namis ko ang dati kong buhay. Ang buhay na kung saan e masaya naman ako at punong puno ng pangarap. Namis ko to. Namis ko ang lahat ng bagay nato. :)

May mga bagay na kahit gusto mo, dapat mong iwan dahil hindi ito ang gusto ng Diyos para sayo.


Siguro nga hindi lahat ng pag-ibig, magtatagal. Siguro nga darating ang panahon na ang isa sa inyo, malilimutan ng dalihin ang 'love' sa puso nya. Siguro nga bilang lang ang taong makikita ang tunay sa una. Siguro nga. Siguro.


Isipin mo na lang yung tagutaguan. Hindi lahat ng una mong mahahanap, magiging 'taya' para sa'yo. Kadalasan talaga, sya yung unang mangsa"saksak" sayo para maging taya ulit. O di kaya'y siya yung unang tatakbo at magse"save" ng puso nya sa puno o sa pader. Minsan mas magandang ikaw na lang yung mang-iwan. Kasi mas natatanggap mo ang lahat bago dumating sa puntong tatapusin na.

Pero bakit ang role na iniwan ang pinaranas sakin ni Lord? Am i too worth it iwanan? O baka kasi mas nagiging matapang ang taong iniwan. Ang taong mas nasaktan.

Alam ko pareho sa taong ito, masasaktan. Alam ko pareho silang malulungkot. Pero ang twist pa don, imbis na magalit ang taong iniwan sa taong nang-iwan, hindi nya magawa. Ganun ba pag ngmamahal? O nasobragan sa pagmamahal kaya naman pati sarili nya di nya na naisip pa ang kalagayan?

Minsan mas maganda na din na may inaalis ang Diyos sa buhay ng tao. Kasi kadalasan, nagiging mas maganda ang resulta. Lalo na, kapag ang mga bagay at tao na inaalis Nya, ay yung mga nagiging dahilan sa pagkalimot mo sa Kanya.


Pagtapos ng pag-aalaga mo sa lahat lahat, panahon na para talikuran mo yun at ilagay na lang sa memory box. Pwede mo din ilagay sa scrapbook at isulat sa taas "Pagkatuto." Kung english, mas magandang "Treasures" kasi may natutunan ka rin sa mga yun at naging masaya ka. Yun ay kung ikaw ay walang pinagsisisihan. Pero kung meron, ilagay mo "To take revenge someday" >:))


Pero alam mo, wag ka ng magpakabitter sa kanya. Sya na mismo nagpatunay na hindi sya worth it. Wag mong isiping di mo na kaya. Tandaan mong lumaki ka sa mundong ito ng hindi sya ang kasama simula't ipinanganak ka ng nanay mo. Dumating lang sya, biglaan. Kung nagawa mo ngang mamuhay at maging maligaya nung bata ka pa e, ngayon pa kaya? Sa susunod kasi lagyan mo ng sign ang puso mo ng "No Parking - Reserved" para hindi kung sino sino ang papasok dyan ha. Para di mo din makalimutan ang mga bagay na pinanghahawakan mo para maging matatatag ng mga panahong ikaw palang ang mag-isa.


Oo, masakit sa puso. Pero wag ka magreklamo. Lahat mararanasan yan. Isipin mo na lang papasa ka sa lesson na to kapag nagawa mong magong matatag pa din. Sa lesson na to na iba iba ang magiging teacher mo. Pero sana sa susunod, yung worth it din.Wag na umasa na sa ssunod e sya na kagad. Kakaasa mo, napaasa ka tuloy. Kakaasa mo, masyado ka naeexcite.


Hala, sige, mag-ayos ka. mag-ayos ka na ngsarili mo dahil hindi lang yan ang bagay na bumubuo sa buhay mo. Ang importante, natuto ka. Ang importante, maging malakas ka ulit lalo na sa pag-ibig na una mong naramdaman - kay Lord. :)


Ok ka na ba? Masakit pa din ba? Hayaan mo lang. Maging happy ka na lang dahil sa puntong ito, kinakausap ka ni Lord at tinatapik ka Nya sa mali mong nagawa. Mahal ka Nya talaga e. :)

Labels: parasayo

Katatapos lang ang PE (Softball). Ngayon lang ako nakaramdam ng pagod dito kasi kaw ba naman pagjogging-in kayo ng katagal tagal at maglaro para sa championship, kung di ka mapagod! :p Kalungkot pero masaya, natalo kami. Malungkot dahil natalo sa championship. Pero masaya dahil di lang naman kami naglalaro para sa grade na bibigay ni prof, kundi para sa bonding ng team din! :) Sa PE na to, madami akong naging kaibigan. Mas natuto akong hindi matakot maging mag-isa. Marami akong natutunan mula sa tamang pagbato at pagsalo ng bola hanggang sa mga sariling pagdudugtong ng larong softball sa pang-araw-araw na buhay.

ay! nalimutan ko, ako ay dapat magbablog ng mahaba ngayon ngunit mas kelangan kong tapusin na ang texture plate ko ngayong gabi. kaya naman. pasensya na at paalam. itutuloy ko na lang ito sa susunod. :)

Maraming emosyon mayroon sa mundo. Masakit isiping kadalasan ng mararamdaman mo e yung unang salita na ginamit ko sa pangungusap na to. Pero walang makakaligtas sa lupit na dala ng buhay. Na kahit sa pagmamahal na akala mong panay saya ang idudulot sayo, matatameme ka.

Inaamin ko. Masakit malamang ang taong ayaw mo ay syang maaaring pumalit sayo. Masakit isipin ang tama kapag ang bagay na gusto mo sa oras nato, hindi mo hawak. Masakit marinig ang 'ayoko magsalita ng tapos' kung ang tanging gusto mo ay magtagal ito. Masama ba kong tao kung hihilingin ko to? Makukulong ba ko kung hindi ko kayang takpan ang sakit na malamang may posibilidad mangyari ang mga bagay na kinakatakutan mo?

Pero hindi man ako huhulihin ng pulis sa bagay na ginawa o nasabi ko, mali pa din ako. Kelan man di ko kinalimutan na huwag magtiwala sa nararamdaman ko, ngayon lang. Di ko din maisip kung bakit mas inuna ko pa ang kaartehan ng dugo ko, na hindi na maganda, para gawing komplikado ang lahat. Resulta lang ba to ng pagkamiss ko? O sadyang dapat ko ng tuparin ang sinabi kong di na ko papaapekto? ..

Kasalanan ko. Malaki ang kasalanan ko. At guilty pa din ako hangga't hindi ko nasasabing 'sorry'. Hanggat hindi ko naliliwanag, mahihirapan akong mapalagay. Pero nasa proseso na ko ng bagay na ipinangako ko.

At ikaw, wag na wag mo ng sisihin ang sarili mo sa bagay na wala ka namang kasalanan. Alam mo kung bakit? Dahil doble yung sakit na nararamdaman ko sa twing ginagawa mo yun.

Pagtapos ni Ondoy, si Pepeng naman. Kelan kaya sila titigil? Masyado bang nakakaattract ng turista ang Pinas kaya madaming bumibisita sa bansa? Hmm, o di kaya'y calling na 'to ni Lord? WAG NAMAN SANA. Gusto ko pa magboypren! :))

Sa totoo lang, miss na kita Blogger kong mahal! :P Buti na lang at masyado akong nabless sa pagbalik ng magandang koneksyon ng internet sa kompyuter na ito. Kaya hayan, dala nanaman ng 'biglaan' kaya ikaw gumagana ulit. :) Bilang pagbawi sa matagal kong paglisan, naisipan kong palitan ka ng layout kaya OLA! Ibang nilalang ka nanaman! :D

Madami akong gustong ikwento. Nako naman kasi no. Sa tagal na ng panahon, ang daming nagdaan. Tignan mo ngayon, kadadaan lang isang trak sa iskinita namen. Hindi sa may importansya ang trak sa mga bagay na gusto kong sabihin. Sadyang madami lang bagay ang nangyayari sa sandaling panahon. :)



(Pero totoo Blogger! NAMISS KITA! Payakap nga! :DD)


Dahil nga may bagyong parating, naisip ng mama ko na mag-imbak na ng pagkain at mga bagay na makakatulong sa amin. Minsan talaga nakakatuwang malaman na sa kabundukan kami nakatira e, iwas baha! ;)


Naisip kong magpost na lang ng panibagong entry para sa mga gusto ko pang ikwento. Nakakahiya na mang pahabain ka. Nakakabore. HAHA. O siya, magpopost pa din ako. Pangako yan. :) Hanggang sa muli! :D

testing one.. two.. three..


Okay. Makakablog na ako finally!

OO. Alam ko, alam mo. Gaya ng late kong title ang super late na nangyayari ngayon sa aking Blogger. Pwede bang humingi ng palakpak sa pagpopost ko nito ngayon? :))))

Sa tagal ng panahon kong natigil sa pagbablog, kay dami dami ng nangyari at nagbago na alam ko, at nararamdaman ko (WEH?! haha), na dapat kong ilagay dito.

Hindi ito magiging mahabang post, wag ka mag-alala. Kasi naman no, may prelim pa kami sa Filipino1 mamaya at naisipan lang naming tumambay dito sa malaki-pero-hindi-nakakaligaw na library ng uste. TUMPAK! USTE NA AKO! :DD

Isa yan sa aking sunod na ikekwento. Ito ang dapat sisihin kung bakit going weak kami ngayon ng aking Blogger. G R A B E! Dami kayang pakulo ng UST na nagiging dahilan ng aking pagka-busy! >_< Pero ayos lang, isa ng ganap na kolehiyala kaya naman ang mga bagay na ito ay itinuturing na normal gaya ng sabi ng mga taong nagbibigay alarma sa akin. (Naging Tomasino lang, naging makata na. HAHA) Kung ikaw ay concern sa akin, wag kang mag-alala. Nasa mabuting kamay ako ng aking mga kaibigan-slash-kablock. Hindi naman nila ako pinapabayaan. :)) At sa dorm, oo sa dorm, masaya na ako sa pamumuhay ko roon dahil naisip ko, kailangang matuto mag-isa dahil ako ay big girl na. KAMON! San ka pa? :))

Gusto kong imbitahin ang lahat na magbasa rin at suportahan ang dalawang finofollow kong Blogger ngayon -- ang Blogger ni Bheb at Blogger ni Luwan. :) Subukan nyo! Masaya naman. :)


**Sana maayos na ang laptop ko para makapagupdate nako dito lagi. :

Binasa ko ulit yung post na nilagay ko dito nung isang gabi. Napansin ko, masyadong pabor sa Blogger iyon at lumalabas na kontra ako at ayaw ko sa Multiply. Pero mali. Kung ang pagkakaintindi mo at ang pagpapasa ko ay pangit sa Multiply, at ang Multiply ay hindi magandang blogsite (so parang inulit ko lang? haha), mali. Mali ito. Kung ang naging dating man sa'yo na sinisisi ko ang Multiply, mali ka. At dahil dun, pasensya na. Sorry. Sorry sa Multiply at sa'yo. Wala sa Multiply ang mali, kundi na sa akin.

Ang totoo nyan, nagloloko ang aking keyboard kaya may katamaran ako ngayon sa pagtatype. Pero dahil masaya ako ngayong araw, go pa rin kahit na nagpapakadalubhasa ako ngayon sa on-screen keyboard. :))

Likas na sa tao ang humarap araw araw sa mga tanong. Abnormal ka kung walang nagtanong sa'yo sa loob ng isang araw. Kung ang sanggol nga tinatanong kung inaantok na ba sya o gutom na kahit alam ng nanay na hindi sya sasagot e.

Naging busy lang talaga ako. Malamang ang naiisip mo, umiiwas ako o lumalayo sa'yo/sa inyo. Pero ang totoo, madami lang talaga akong ginagawa. Hindi ko alam kung ano ang uunahin ko. Maraming bagay akong dapat paghandaan. At maraming tao ako dapat na balikan upang intindihin muna. Ang mga kaibigan kong naiwan ko din noon dahil sa kabusyhan ng buhay.

Labels: parasayo

Bigla ko na lang naramdaman ang Spirit of Christmas kaninang umaga. Pero ngayon ko lang napagtanto kung bakit gusto ko na kagad magpasko.

Sana may isang bagay na nabibili para pagsabihan ng reklamo. Yung para lang maalis mo yung inis na nararamdaman mo.

Naisip ko nga, pwede itong isang bahay na may malaking pinto. Tapos kakatok ka ng tatlong beses at may lalabas na isang tao. Tapos dun ka sa kanya magrereklamo. Sana yung taong yun, lahat alam nya. Alam nya kung pano ka nya papakitunguhan. Alam nya kung pano ka nya aasikasuhin. Alam nya nararamdaman mo. Alam nya kung ano ang mga tamang salita na gagamitin nya sa pag-uusap nyo. Alam nya ang mga tamang sagot sa mga tanong mo. Alam nya kung pano mo ka nya patatanggapin na ang mga bagay ay nangyayari dahil may dahilan. Alam nya kung pano ipadama sayo na minsan, hindi ka dapat nagrereklamo. Alam nya na dapat kang magtimpi at intindihin na lang ang mga bagay dahil ikaw ang mas nakakaintindi sa sitwasyon mo.

Sa totoo lang, hindi na natin kailangan talaga ng isang bahay na may malaking pinto na kakatukan ng tatlong beses at may lalabas na taong alam lahat ng bagay na pagsasabihan mo ng reklamo e. Kasi, lahat ng yun, kaya ni Lord. Mas okey pa nga kung sa Kanya lalapit e. Kasi kung sa Kanya ka tatakbo at magrereklamo, hindi mo pa natatapos ang isang pangungusap mong reklamo, mapapagtanto mo na na hindi ka dapat magreklamo. Gaya na lang ng pagtanto ko nun bago ko pa matapos ang unang paragraph ng blog na ito. Hindi na kailangan ng bahay. Hindi na kailangan ng pinto. Hindi na kailangang kumatok. Dahil anu mang oras ka lumapit sa Kanya, makakausap mo sya.

Likas na sa mga tao, lalo na sa mga Pilipino, ang pagiging mareklamo. Pero minsan, hindi natin naiisip na wala din namang maitutulong yun. Papasakitan lang tayo ng ulo at sisirain lang natin ang ating mga mood. At ano? Mas matutuwa lang ang mga taong galit sayo, isama mo na ang demonyo, sa panunuod sayo na isa kang taong inis sa mundo.

Ikaw? Naisip mo na din bang magreklamo? Kasi kung madaming reklamo ka ng nabubuo dyan sa utak mo, pakawalan mo na lang yan. Kalimutan mo na. Kasi, nagsasayang ka lang ng oras kakabuo dyan. Kung kumakain ka na lang, mabubusog ka pa. :P

« Older posts | Newer posts »