Si Tita Heids. Sya ang paborito kong tita sa lahat. Sya ang madalas kong kasama. Kahit sa Pilipinas man o sa Japan, hindi kami naghihiwalay. Lumaki akong may paghanga sa kanya. Nakahiligan kong gumuhit, dahil sa kanya. Nakahiligan ko si Garfield, dahil sa kanya. Nakahiligan kong manamit ng maganda, dahil sa kanya. Siguro nga malaking impluwensya sya sa akin. Dahil simula ng bata pa ako, isa na sya sa mga idol ko. :)

Labels: parasayo

At nagpapasalamat ako sa Diyos dahil nilikha Nya ako bilang si Kimiko Rato.

Ngayong mga nakaraang araw, madami ang mga bagay na ipinagpapasalamat ko. Dahil nabuhay ako sa buhay ko ngayon. :) Alam kong marami akong hinihiling na makuha at mangyari sa ngayon. Pero kapag tinignan ko ang lagay kung nasaan ako nayon, higit pa sa pasasalamat ang gusto kong sabihin! :D

Tuwang-tuwa ako dahil isa akong Pilipinong-Hapon. Bukod sa mata at dugo, isang malaking oportunidad ito upang maibahagi ko ang aking nalalaman sa Pilipinas at Japan lalo na pagdating sa pagbabahagi ng Mabuting Balita.

Tuwang-tuwa ako dahil nasa Japan ang aking mga magulang. Bukod sa nakatulong ito upang ako ay maging independent sa buhay, naging instrumento pa sila ng Tatay ko para makuha ko ang kanyang mga parangal at regalo sa akin. Materyal man na bagay o hindi. :)

Tuwang-tuwa ako na magulo ang aking pamilya. Dahil dito, naaaliw ako sa kanilang ingay at naiiwasan ko ang pagiging malungkot. Dahil sa kanila kung bakit nabuo ang aking mga pangarap at kung bakit nabuhayan muli ako ng loob na balikan ang masayang ako. Dahil sa kanila, natuto ako maging matatag at matapang. Dahil sa mga problemang nasa loob ng aming bahay, natuto akong mas lalong patibayin ang aking pananampalataya. Dahil sa kanila, sa aking pamilya, natuto ako malaman kung ano ang talaga ang kahulugan ng buhay. :) Totoo, ang pamilya ang pinakamahalaga at pinakamahal na regalong ibinigay Nya. :) Sa kanila ko nakita na lahat ng tao ay maari kang iwan ngunit ang mga taong ito na kadugo mo ay syang tatanggap sayo kahit na lahat ng mali ay nagawa mo. Mahal ko ang pamilya ko at laking pasasalamat ko sa paraan ng Diyos na iparamdam Nya ang Kanyang pagmamahal sa pamamagitan ng aking pamilya. :)

Masaya ako at nagpapasalamat dahil lahat ng bagay ay kaya kong gawin. Masaya akong may utak akong laging pinag-iisipan ang bawat bagay. Masaya akong madali akong makaintindi. Masaya ako dahil may mga katangian akong nakakapagbigay sa tao ng pang-unawa at kaligayahan. Masaya ako dahil kahit pa walang tao na gustong maging nasa posisyon ko, mahal ko ang sarili ko. :) Masaya ako at sobrang nagpapasalamat na ako si Kimiko Rato, na hindi ako nalikha sa paraang iba. :)


Totoo, alam nang Diyos ang mga bagay na ikabubuti satin at yung mga best na bagay na para sa atin. :)


Hindi ko man nasabi ang lahat ng bagay na gusto kong ipagpasalamat but still alam kong hindi dito magtatapos iyon. Alam kong darating ang panahon na ang mga bagay na ipinagpapasalamat ko ay marirealize din ng iba at kanila ring ipagpapasalamat.


Hindi man ako magaling kumanta, sumayaw o umarte. Hindi man ako maganda at maraming may gusto. Hindi man ako maputi at seksi. Hindi man ako matalinong matalino. Hindi man ako ang pinakabest na tao. Darating din tayo dyan...JOKE! :))



Nagawa ko pa rin at patuloy ko pang gagawing pinakabest na ako para sa sarili ko. :) Salamat sa Diyos para sa buhay ko. :D

Enrollment day ngayon para sa CFAD freshmen. Dahil sa pagiging maaga ni Abi, nahawa ako. :)) Dumaan si Abi sa dorm para magsabay kami. Kamusta naman kasi ang cellpone ko, hindi na gumagana ang keypad. T_T

Pagdating namin sa tapat ng Seminary Gym, nagtext si Insan na nandoon na daw sila. Akala namin ay nasa loob na sila at nageenroll. Buong hiwaga ko kung bakit maaga sya. HAHA. Ayun pala, mas nauna kami sa pila sa labas. At nalungkot naman ako ng nakita kong magkakasama ang tropa sa pila. Kami lang ni Abi nahiwalay. Pero dahil mabuti si Lord, nag-enjoy parin ako the whole time. :)

Masaya akong nakasama ko muli si Abi. Masaya ako at nakapagkwentuhan uli kami. Masaya ako dahil kahit wala sila Insan, nag-eenjoy ako. :) Si Abi ang nag-iisang tao na naalala ko ang pangalan nung Reservation kahit na marami akong naging kakilala nuon. Si Abi ang nag-iisang taong ineexpect kong makikita ko at magiging kaibigan nung unang araw ng pasukan. Si Abi ang unang tao na naging kaclose ko at siya rin ang taong lagi kong kasama noon. Si Abi. Miss ko na si Abi. :)


Nabanggit nya sakin na pupunta sya ng Ongpin para bumili ng kakaibang kamote na nirerequest ng lolo nya. Siguro nadadama ko ng hindi magtatagal masyado ang barkada kaya naman naisipan ko syang samahan dahil sa wala rin naman akong importanteng gagawin dito sa dorm at tinatamad akong pumunta sa SC. Kaya ayun, naisip kong isa itong adventure! XD


Pagtapos namin kumain sa Mcdo ng brunch, nakita namin sa harap ng Beato sila Janna. Niyaya din namin sila sa Ongpin pero si Jerome lang ang nakasama. :))

Nagtaxi kami papuntang Ongpin. Di pala masyadong malayo. Binaba kami sa gilid ng Binondo church (tama ba?) at nagulat ako dahil hindi pala uso sa Ongpin ang BAYOLET. :))))

Nagpunta kami sa Chinatown at bawat paglakad namin ay may kwento si Abi. Sya nga pala ay half-Chinese. :D

Nagstop kami sa isang tindahan ay may sinasabi si Abi sa tindero. Magkano daw ang Ma' Pa. (NOTE: Isipin mo na lang ang ' ay para sa impit. HAHA) Akala namin ni Jerome ay kung ano ang sinasabi ni Abi. Yun pala, bibili ng Ma' Pa. Nakalagay sa box na isa itong Pork Tapa pero ito ay lasang barbecue! :)) Super sarap! :D Isang manipis na mahaba/malaki na piece ng pork. :) At tuwang tuwa kami ni Jerome na kumakain. :)))

Bumili na si Abi ng kamote na kulay kahel. Tapos, bumili din kami ng pear. Pagtapos non, napadpad kami sa isang tindahan na may bilihan ng Ma Tsang. Ito ay isang malagkit na kanin na may baboy o manok o anu pa sa loob bilang ulam haha at nakabalot sa dahon ng saging. Bumili din kami ni Jerome dahil bentang benta ang pag-iindorso samin ni Abi non. :P Nilagay ko naman ito sa aking "grocery bag". Isang malabong plastic lang naman hahaha

Pagtapos non, bumili kami ng inumin. Ang kay Jerome ay isang orange juice na may pulp. At yung samin ni Abi ay strawberry juice na may basil seeds. AT mukang mas masarap yung kay Jerome. hahahaha Bumili din ako ng Milk Tea dahil miss ko na to. HAHA

Sa totoo lang, nabitin ako sa adventure namin na pagtotour ni Abi kanina e. Nakakaaliw pala kasi sa Chinatown. HAHA. Sori naman, Hapon ako. :P Pero kasi, kailangan ng umuwi ni tour guide.


AY FUNNY! Naalala ko lang. May nakasalubong kaming isang babae, medyo may edad na kahit lahat naman ng tao may age. Haha. Nakita ko kung gano nagulat yung babae nung nakita nya si Abi. At nung paglabas namin, bigla nyang sinabi sa kasama nya, "Andito si Maxene!" HAHAHA As in super funny nung sinabi ni Jerome, sya kasi yung nakarinig. Tas naalala ko yung gulat face ni Ate. HAHA.

Sa totoo lang, dami ng nagsabi nun. Kahit naman kami e, hahaha. Kasi di ba, may hawig! :)) Para silang magkapatid. Ang galing. Haha.


Ayun, la lang. Natuwa lang ako. Anyway, ako'y aout na dahil manonood pako. Haha. Ja! :D

1. Hindi ko alam kung bakit hindi ka nagp-pm. Samantalang, sa tuwing online ka at online ako, magp-pm ka kagad. Bakit ngayon hindi? Dahil ba hindi ako makakasama sa gala? Badtrip ka na sakin? O busy ka lang talaga? Kilala kita. Alam kong nainis ka sakin.

2. Hindi ako makapag-unli. O GLOBE, BAKEEETTT??? TT_TT

3. Bukas magsisimula ang paggawa namin ng props para sa CFAD week at naway maging madali lang ito at maging masaya. :D

4. Simula ngayon, andito nako sa dorm maninirahan hanggang sa pasukan. Malamang uuwi padin ako ng Biyernes ng hapon at babalik na lamang ng Linggo ng hapon.

5. Badtrip dahil hindi ako makapuntapunta sa practices ng Hands. Pero dahil sa Disyembre pa yun, naway makapunta pa ako.

6. Hindi ako makakasama sa pagsundo sa tito ko sa airport!! La lang, gusto ko sumama e. :P

7. Happiness! Makakapagdownload nako ulit ng movies at makakapanuod online.

8. DI PA DIN AKO MAKAPAG-UNLI. :|

9. Pwede nanaman ako magpuyat! :DD

10. AY! BAGO LAYOUT KO! GANDAAAAA! :DDD

11. Ok nako totally at naiisip kong gumawa ng blog about don. Yung maganda ang pagkagawa. Haha. Yung hindi basta lang. :P Sometime soon. :D

12. Malapit na magpasko! (Okay, may masabi lang HAHA)

13. Kaarawan ni Kicko ngayon! :D Kung kilala mo sya, batiin mo naman. Kahit sampung araw na ang nakakalipas at saka mo lang to nabasa, batiin mo pa din! :D

14. Di ko alam kung matutulog nako o magbablog pa. O manunuod ng movie. Ewan ko. Naeexcite ako sa lahat. HAHA. Okeypayn, hanggang Biyernes pako dito. Kalma lang ako. :P

Ako ay nagmamahal muli. :) Totoo. Lahat ng iyon ay napunto ko pagtapos ng isang linggo. Mahal ko na nga talaga. Seryoso. :)

Nagsimula ang lahat noong gabi ng Linggo. Katext ko sila, ang Block ko - 1IND-1. Pinag-uusapan namin ang buong proseso ng gagawin naming kanya kanyang plate. Hindi ito basta plate. Ito ay final plate sa VP. Visual Perception. Nagtatanungan tungkol sa kung ano na nagagawa ng bawat isa, measurements, pati kung sang parte ng illustration board ba talaga patatayuin ang bawat paper board.

Lahat kami, kapos sa tulog. May mga bata pa ngang hindi natulog e. Lahat, pinagpuyatan ang final plate. Inaasahan ko na yon. TAMAD KASI KAMI. HAHA. Bukod don, ang isang plate na gaya nito ay hindi mo magagawa ng isang upuan. Lahat ng VP plates ay ginagawa dapat araw-araw mula sa binigay ito ng prof. Installment kumbaga.

Habang ang blockmates ko ay naglalamay kasama ang kape, ako namang napagkaitan ng airpot dahil sira ito ay sa Coke na lang binuhos ang lahat. Impernes, tumatalab ang sweets! :)) Kasabay nito ang pagkain ko ng Puto Bumbong kung san e ramdam na ramdam ko bigla ang nalalapit na pasko. Pakiramdam ko'y dadating si Santa at bibigyan ako ng machine na makakatulong sakin para mapabilis ang pagputol ng form ko sa bristol boards gamit ang cutter o di kaya'y isang bagay na makakapagpahinto sa oras. Sana lang talaga totoo si Doraemon. XP


Sa bawat text na dumadating sa akin mula sa blockmates ko, mararamdaman mo na ang pagkabangag ng bawat isa. Pati ang kanikanilang ugali, ang pagkatamad, pagkaantok, pagkawalang pag-asa, ang pagkashort-tempered, pagkaoptimistic at kung anu ano pa. :D (Salamat talaga sa words of wisdom mo, Ruther. Chesnut brown! Haha)

Pagdating ng 5:45am, bigla akong sinapian ng espiritu ng pagkaantok. Sinakitan na talaga ako ng ulo at lumalabo na mga mata ko. Bigla ko naalalang mabilis nga pala bumaba ang dugo ko. Kaya naman, napagpasyahan kong matulog ng 30 minutes kahit na marami pakong gugupitin at pipinturahan. Mas importante ang kalusugan, aba! :P

Paggising ko, wala pa rin ni isa sa amin ang may balak pumasok. Halos lahat kami e balak na 9am na lang pumasok o tanghali na talaga. Kaya naman, tinuloy ko ng gupitin at pinturahan ang ginagawa ko at napagpasyahang idikit na lang ito at patayuin sa uste. :))


Sa lahat ng effort na ginawa ko, worth it naman! :) Dahil nakakuha pa ako ng 87 na grade kahit na maliliit ito at hindi kita ang detalye. Hihi. Naasar pa ng mga kaklase dahil mas muka pa daw KINDER ang K ko kesa KID. :)))) Salamat naman a? HAHA


Bumaba na ako, si Ruther at Marix (Big Bro) sa pav dahil andun pala yung iba naming kaklase kasama sila Emman (Insan). At grabe, kung makikita mo ang bawat itsura ng kanilang mga mukha, magkakahalong pagod, antok, gutom, pressure at kung anu ano pang negatibong emosyon ang makikita mo. Naawa naman ako. Hihi. Nagyaya kami na kumain ng brunch dahil alas dose na yun at ni isa sa amin e hindi pa kumakain ng almusal dahil nga hinahabol ang oras. (Hanggang 12pm lang kasi ang oras namin sa VP.) Lahat sila, tumanggi. Kahit na si Insan na hindi ako makapaniwalang tinanggihan ang pagkain. HAHA. Kelangan daw kasi nilang tapusin yon. Kaya naman, kaming tatlo na lang ulit nila Ruther ang kumain.


Pagtapos non, mas pangit na expression ng mukha ang nakita namin sakanila. Yun pala, may nagsabing bawal na daw magpasa ng VP Plate dahil tapos na daw ang time. AYUN. Pinagtutulak lang naman nila ang kanilang mga ginagawa at badtrip sila at nagpasyang kumain na lang. :)) Hanggang sa may nagbalitang pwede pa ihabol hanggang 4pm ng araw na iyon. Kaya yung mga biniling pagkain ay itinabi muna at itinuloy ang kanilang plates. PERO may nagbalita muli na ang grade na lamang na matatanggap nila ay 50 dahil considered as late na ang final plates nila. Nangalahati ang nagpasyang ituloy ito sa pagkadismaya ngunit napilit din sila na ituloy na lang talaga. HAHA.

Pero seryoso, naawa ako sa mga kaklase ko dahil sa efforts nila at hindi pagtulog, 50 lang ang matatanggap nila. Pero kasi. basta. Mahirap ipaliwanag. Nagpapasalamat na lang ako dahil umakyat kagad ako sa room namin ng umagang yon at nasa baba ang barkada ko kaya nagawa ko kagad yung akin. :P

Pagtapos ng lahat, umuwi na yung iba. Natira na lang ay ako, si Claire, si Ryan, si Kevin at si Meka. Mahahalata mo ang pagkabangag ni Ryan dahil nagpipiling powerpuff girl kaya naghalohalo ng pintura at may Chemical X pang nalalaman. :)) (Benta ka Chizi! Gutom kasi ako, hahaha)


Pag-uwi ko ng dorm, nakayanan ko pang linisin ang bawat dumi at kalat na naiwan ko ng umagang yon, naghilamos at natulog. Sabi ko pa sa sarili ko na gigising ako ng 10pm at mag-aaral para sa tatlo naming Final Tests kinabukasan ngunit hindi ako tinalaban ng alarm. Ayun, isang mahabaaaaaaang tulog! :))

Ni-link pala ako ni Luwan. SALAMAT! :D

Normal ako ngayon, badtrip e. Yung pakiramdam na biglang kalungkutan, isang pakiramdam na hindi mo alam ang dahilan. Siguro nga totoo yung sabi ng dati kong guro sa Filipino. Minsan, dadating ka sa puntong bigla kang mananahimik at malulungkot. Siguro dati naisip ko ngang kabaliwan lang to, pero tama, malamang, dala to ng pagod at pagkawalan mo ng oras sa iyong sarili.


Gusto kong umalis ng bahay. Pero ayoko pumunta sa isang lugar na maraming tao. Gusto kong pumunta sa isang pribadong lugar, yung hindi madilim ha. Yung unti lang ang tao. Yun lugar kung san ka pwede umiyak at sumigaw. Dahil sa totoo lang, yun ang kailangan ko. Gusto ko sa isang tahimik na lugar para makapag-isip. Dahil sa puntong to, gulong gulo ako. Magulo lahat ng bagay para sa akin. Ni hindi ko alam kung ano ang dapat kong gawin pagtapos ng limang minuto. Ni hindi ko alam kung hanggang saan ko dapat paabutin ang blog na ito o kung paano ang kakalabasan nito. Pero naisip ko, who cares? E matagal na kong ganto at matagal ng random ang blogs ko.

Siguro tamang minsan e makiagos na lang. Yung kapag pagod ka na e wag ka na lang muna kumontra sa mga nangyayari. Yung tipong hahayaan mo na lang umikot ang mga kamay ng orasan. Yung tipong kakain ka lang at matutulog (syempre iinom din ng tubig, maliligo, magtutoothbrush at hihinga) para tuloy tuloy lang ang buhay mo. Siguro minsan, tama din maging ganto. Dahil sa puntong to, matututunan mong sumuko ipaglaban ang gusto mo at hayaan ang Diyos na gawin ang tama sa buhay mo. Hindi mahirap mabuhay. May mga tao lang na kagaya kong mas gustong matuto sa paghihirap. Bakit nga kaya no?


Kung binasa mo ang previous blogs ko, malalaman mong nabiyak ang puso ko. Pero masaya ako. 70% nararamdaman kong masaya ako. Dahil sa nangyari, aba, nagamit ko na sa wakas ang layout nato! :D HAHA BABAW KO, ALAM KO :P Pero sa katunayan, hindi lang naman yun dahilan kung bakit ako masaya e. Dahil marami, maraming marami pang dahilan kung bakit ngiti at tawa ang mas nilalabas ng mukha ko ngayon kesa luha at lungkot. :)


Namis ko to. Seryoso. Namis kong mag-emote at maglabas ng sama ng loob sa Blogger kong to. Yung magblog ng magblog without thinking about other's reaction when they read this. Namis kong magpalit ng layout. :)) Namis ko ang dati kong buhay. Ang buhay na kung saan e masaya naman ako at punong puno ng pangarap. Namis ko to. Namis ko ang lahat ng bagay nato. :)

May mga bagay na kahit gusto mo, dapat mong iwan dahil hindi ito ang gusto ng Diyos para sayo.


Siguro nga hindi lahat ng pag-ibig, magtatagal. Siguro nga darating ang panahon na ang isa sa inyo, malilimutan ng dalihin ang 'love' sa puso nya. Siguro nga bilang lang ang taong makikita ang tunay sa una. Siguro nga. Siguro.


Isipin mo na lang yung tagutaguan. Hindi lahat ng una mong mahahanap, magiging 'taya' para sa'yo. Kadalasan talaga, sya yung unang mangsa"saksak" sayo para maging taya ulit. O di kaya'y siya yung unang tatakbo at magse"save" ng puso nya sa puno o sa pader. Minsan mas magandang ikaw na lang yung mang-iwan. Kasi mas natatanggap mo ang lahat bago dumating sa puntong tatapusin na.

Pero bakit ang role na iniwan ang pinaranas sakin ni Lord? Am i too worth it iwanan? O baka kasi mas nagiging matapang ang taong iniwan. Ang taong mas nasaktan.

Alam ko pareho sa taong ito, masasaktan. Alam ko pareho silang malulungkot. Pero ang twist pa don, imbis na magalit ang taong iniwan sa taong nang-iwan, hindi nya magawa. Ganun ba pag ngmamahal? O nasobragan sa pagmamahal kaya naman pati sarili nya di nya na naisip pa ang kalagayan?

Minsan mas maganda na din na may inaalis ang Diyos sa buhay ng tao. Kasi kadalasan, nagiging mas maganda ang resulta. Lalo na, kapag ang mga bagay at tao na inaalis Nya, ay yung mga nagiging dahilan sa pagkalimot mo sa Kanya.


Pagtapos ng pag-aalaga mo sa lahat lahat, panahon na para talikuran mo yun at ilagay na lang sa memory box. Pwede mo din ilagay sa scrapbook at isulat sa taas "Pagkatuto." Kung english, mas magandang "Treasures" kasi may natutunan ka rin sa mga yun at naging masaya ka. Yun ay kung ikaw ay walang pinagsisisihan. Pero kung meron, ilagay mo "To take revenge someday" >:))


Pero alam mo, wag ka ng magpakabitter sa kanya. Sya na mismo nagpatunay na hindi sya worth it. Wag mong isiping di mo na kaya. Tandaan mong lumaki ka sa mundong ito ng hindi sya ang kasama simula't ipinanganak ka ng nanay mo. Dumating lang sya, biglaan. Kung nagawa mo ngang mamuhay at maging maligaya nung bata ka pa e, ngayon pa kaya? Sa susunod kasi lagyan mo ng sign ang puso mo ng "No Parking - Reserved" para hindi kung sino sino ang papasok dyan ha. Para di mo din makalimutan ang mga bagay na pinanghahawakan mo para maging matatatag ng mga panahong ikaw palang ang mag-isa.


Oo, masakit sa puso. Pero wag ka magreklamo. Lahat mararanasan yan. Isipin mo na lang papasa ka sa lesson na to kapag nagawa mong magong matatag pa din. Sa lesson na to na iba iba ang magiging teacher mo. Pero sana sa susunod, yung worth it din.Wag na umasa na sa ssunod e sya na kagad. Kakaasa mo, napaasa ka tuloy. Kakaasa mo, masyado ka naeexcite.


Hala, sige, mag-ayos ka. mag-ayos ka na ngsarili mo dahil hindi lang yan ang bagay na bumubuo sa buhay mo. Ang importante, natuto ka. Ang importante, maging malakas ka ulit lalo na sa pag-ibig na una mong naramdaman - kay Lord. :)


Ok ka na ba? Masakit pa din ba? Hayaan mo lang. Maging happy ka na lang dahil sa puntong ito, kinakausap ka ni Lord at tinatapik ka Nya sa mali mong nagawa. Mahal ka Nya talaga e. :)

Labels: parasayo

Katatapos lang ang PE (Softball). Ngayon lang ako nakaramdam ng pagod dito kasi kaw ba naman pagjogging-in kayo ng katagal tagal at maglaro para sa championship, kung di ka mapagod! :p Kalungkot pero masaya, natalo kami. Malungkot dahil natalo sa championship. Pero masaya dahil di lang naman kami naglalaro para sa grade na bibigay ni prof, kundi para sa bonding ng team din! :) Sa PE na to, madami akong naging kaibigan. Mas natuto akong hindi matakot maging mag-isa. Marami akong natutunan mula sa tamang pagbato at pagsalo ng bola hanggang sa mga sariling pagdudugtong ng larong softball sa pang-araw-araw na buhay.

ay! nalimutan ko, ako ay dapat magbablog ng mahaba ngayon ngunit mas kelangan kong tapusin na ang texture plate ko ngayong gabi. kaya naman. pasensya na at paalam. itutuloy ko na lang ito sa susunod. :)

Maraming emosyon mayroon sa mundo. Masakit isiping kadalasan ng mararamdaman mo e yung unang salita na ginamit ko sa pangungusap na to. Pero walang makakaligtas sa lupit na dala ng buhay. Na kahit sa pagmamahal na akala mong panay saya ang idudulot sayo, matatameme ka.

Inaamin ko. Masakit malamang ang taong ayaw mo ay syang maaaring pumalit sayo. Masakit isipin ang tama kapag ang bagay na gusto mo sa oras nato, hindi mo hawak. Masakit marinig ang 'ayoko magsalita ng tapos' kung ang tanging gusto mo ay magtagal ito. Masama ba kong tao kung hihilingin ko to? Makukulong ba ko kung hindi ko kayang takpan ang sakit na malamang may posibilidad mangyari ang mga bagay na kinakatakutan mo?

Pero hindi man ako huhulihin ng pulis sa bagay na ginawa o nasabi ko, mali pa din ako. Kelan man di ko kinalimutan na huwag magtiwala sa nararamdaman ko, ngayon lang. Di ko din maisip kung bakit mas inuna ko pa ang kaartehan ng dugo ko, na hindi na maganda, para gawing komplikado ang lahat. Resulta lang ba to ng pagkamiss ko? O sadyang dapat ko ng tuparin ang sinabi kong di na ko papaapekto? ..

Kasalanan ko. Malaki ang kasalanan ko. At guilty pa din ako hangga't hindi ko nasasabing 'sorry'. Hanggat hindi ko naliliwanag, mahihirapan akong mapalagay. Pero nasa proseso na ko ng bagay na ipinangako ko.

At ikaw, wag na wag mo ng sisihin ang sarili mo sa bagay na wala ka namang kasalanan. Alam mo kung bakit? Dahil doble yung sakit na nararamdaman ko sa twing ginagawa mo yun.

Pagtapos ni Ondoy, si Pepeng naman. Kelan kaya sila titigil? Masyado bang nakakaattract ng turista ang Pinas kaya madaming bumibisita sa bansa? Hmm, o di kaya'y calling na 'to ni Lord? WAG NAMAN SANA. Gusto ko pa magboypren! :))

Sa totoo lang, miss na kita Blogger kong mahal! :P Buti na lang at masyado akong nabless sa pagbalik ng magandang koneksyon ng internet sa kompyuter na ito. Kaya hayan, dala nanaman ng 'biglaan' kaya ikaw gumagana ulit. :) Bilang pagbawi sa matagal kong paglisan, naisipan kong palitan ka ng layout kaya OLA! Ibang nilalang ka nanaman! :D

Madami akong gustong ikwento. Nako naman kasi no. Sa tagal na ng panahon, ang daming nagdaan. Tignan mo ngayon, kadadaan lang isang trak sa iskinita namen. Hindi sa may importansya ang trak sa mga bagay na gusto kong sabihin. Sadyang madami lang bagay ang nangyayari sa sandaling panahon. :)



(Pero totoo Blogger! NAMISS KITA! Payakap nga! :DD)


Dahil nga may bagyong parating, naisip ng mama ko na mag-imbak na ng pagkain at mga bagay na makakatulong sa amin. Minsan talaga nakakatuwang malaman na sa kabundukan kami nakatira e, iwas baha! ;)


Naisip kong magpost na lang ng panibagong entry para sa mga gusto ko pang ikwento. Nakakahiya na mang pahabain ka. Nakakabore. HAHA. O siya, magpopost pa din ako. Pangako yan. :) Hanggang sa muli! :D

testing one.. two.. three..


Okay. Makakablog na ako finally!

OO. Alam ko, alam mo. Gaya ng late kong title ang super late na nangyayari ngayon sa aking Blogger. Pwede bang humingi ng palakpak sa pagpopost ko nito ngayon? :))))

Sa tagal ng panahon kong natigil sa pagbablog, kay dami dami ng nangyari at nagbago na alam ko, at nararamdaman ko (WEH?! haha), na dapat kong ilagay dito.

Hindi ito magiging mahabang post, wag ka mag-alala. Kasi naman no, may prelim pa kami sa Filipino1 mamaya at naisipan lang naming tumambay dito sa malaki-pero-hindi-nakakaligaw na library ng uste. TUMPAK! USTE NA AKO! :DD

Isa yan sa aking sunod na ikekwento. Ito ang dapat sisihin kung bakit going weak kami ngayon ng aking Blogger. G R A B E! Dami kayang pakulo ng UST na nagiging dahilan ng aking pagka-busy! >_< Pero ayos lang, isa ng ganap na kolehiyala kaya naman ang mga bagay na ito ay itinuturing na normal gaya ng sabi ng mga taong nagbibigay alarma sa akin. (Naging Tomasino lang, naging makata na. HAHA) Kung ikaw ay concern sa akin, wag kang mag-alala. Nasa mabuting kamay ako ng aking mga kaibigan-slash-kablock. Hindi naman nila ako pinapabayaan. :)) At sa dorm, oo sa dorm, masaya na ako sa pamumuhay ko roon dahil naisip ko, kailangang matuto mag-isa dahil ako ay big girl na. KAMON! San ka pa? :))

Gusto kong imbitahin ang lahat na magbasa rin at suportahan ang dalawang finofollow kong Blogger ngayon -- ang Blogger ni Bheb at Blogger ni Luwan. :) Subukan nyo! Masaya naman. :)


**Sana maayos na ang laptop ko para makapagupdate nako dito lagi. :

Binasa ko ulit yung post na nilagay ko dito nung isang gabi. Napansin ko, masyadong pabor sa Blogger iyon at lumalabas na kontra ako at ayaw ko sa Multiply. Pero mali. Kung ang pagkakaintindi mo at ang pagpapasa ko ay pangit sa Multiply, at ang Multiply ay hindi magandang blogsite (so parang inulit ko lang? haha), mali. Mali ito. Kung ang naging dating man sa'yo na sinisisi ko ang Multiply, mali ka. At dahil dun, pasensya na. Sorry. Sorry sa Multiply at sa'yo. Wala sa Multiply ang mali, kundi na sa akin.

Ang totoo nyan, nagloloko ang aking keyboard kaya may katamaran ako ngayon sa pagtatype. Pero dahil masaya ako ngayong araw, go pa rin kahit na nagpapakadalubhasa ako ngayon sa on-screen keyboard. :))

Likas na sa tao ang humarap araw araw sa mga tanong. Abnormal ka kung walang nagtanong sa'yo sa loob ng isang araw. Kung ang sanggol nga tinatanong kung inaantok na ba sya o gutom na kahit alam ng nanay na hindi sya sasagot e.

Naging busy lang talaga ako. Malamang ang naiisip mo, umiiwas ako o lumalayo sa'yo/sa inyo. Pero ang totoo, madami lang talaga akong ginagawa. Hindi ko alam kung ano ang uunahin ko. Maraming bagay akong dapat paghandaan. At maraming tao ako dapat na balikan upang intindihin muna. Ang mga kaibigan kong naiwan ko din noon dahil sa kabusyhan ng buhay.

Labels: parasayo

Bigla ko na lang naramdaman ang Spirit of Christmas kaninang umaga. Pero ngayon ko lang napagtanto kung bakit gusto ko na kagad magpasko.

Sana may isang bagay na nabibili para pagsabihan ng reklamo. Yung para lang maalis mo yung inis na nararamdaman mo.

Naisip ko nga, pwede itong isang bahay na may malaking pinto. Tapos kakatok ka ng tatlong beses at may lalabas na isang tao. Tapos dun ka sa kanya magrereklamo. Sana yung taong yun, lahat alam nya. Alam nya kung pano ka nya papakitunguhan. Alam nya kung pano ka nya aasikasuhin. Alam nya nararamdaman mo. Alam nya kung ano ang mga tamang salita na gagamitin nya sa pag-uusap nyo. Alam nya ang mga tamang sagot sa mga tanong mo. Alam nya kung pano mo ka nya patatanggapin na ang mga bagay ay nangyayari dahil may dahilan. Alam nya kung pano ipadama sayo na minsan, hindi ka dapat nagrereklamo. Alam nya na dapat kang magtimpi at intindihin na lang ang mga bagay dahil ikaw ang mas nakakaintindi sa sitwasyon mo.

Sa totoo lang, hindi na natin kailangan talaga ng isang bahay na may malaking pinto na kakatukan ng tatlong beses at may lalabas na taong alam lahat ng bagay na pagsasabihan mo ng reklamo e. Kasi, lahat ng yun, kaya ni Lord. Mas okey pa nga kung sa Kanya lalapit e. Kasi kung sa Kanya ka tatakbo at magrereklamo, hindi mo pa natatapos ang isang pangungusap mong reklamo, mapapagtanto mo na na hindi ka dapat magreklamo. Gaya na lang ng pagtanto ko nun bago ko pa matapos ang unang paragraph ng blog na ito. Hindi na kailangan ng bahay. Hindi na kailangan ng pinto. Hindi na kailangang kumatok. Dahil anu mang oras ka lumapit sa Kanya, makakausap mo sya.

Likas na sa mga tao, lalo na sa mga Pilipino, ang pagiging mareklamo. Pero minsan, hindi natin naiisip na wala din namang maitutulong yun. Papasakitan lang tayo ng ulo at sisirain lang natin ang ating mga mood. At ano? Mas matutuwa lang ang mga taong galit sayo, isama mo na ang demonyo, sa panunuod sayo na isa kang taong inis sa mundo.

Ikaw? Naisip mo na din bang magreklamo? Kasi kung madaming reklamo ka ng nabubuo dyan sa utak mo, pakawalan mo na lang yan. Kalimutan mo na. Kasi, nagsasayang ka lang ng oras kakabuo dyan. Kung kumakain ka na lang, mabubusog ka pa. :P

Labels: parasayo

Masunurin akong bata. Ayun, dahil nawala na ang advertisement sa site nato, maligaya na ako. Wala na akong binabagabag. :)) Okay lang yun, kasi kung iisipin, kaunti na lang ang natitirang buwan para maging labing walong taong gulang ako at saka na lamang ako magregister sa AdSense na iyon. :D

Alam mo, masaya ako at kaibigan kita. Laking pasasalamat ko yun e. Kasi marami akong natutunan din sa'yo. Pero hindi ko alam, hindi pala ikaw mahalaga sakin. Pasensya ka na a. Dumating na kasi yung oras na hinihintay ko para mapatunayan yon. Pero okey lang naman di ba? Tingin ko din naman na hindi ako totoong importante sa'yo. Hindi kita mahal gaya ng iba kong mga kaibigan at hindi mo din naman ako ganoong kamahal di ba? Wag kang mag-alala. Hindi ko naman sinusukat ang pagmamahal mo sakin bilang kaibigan. Ang sakin lang, ang ginawa mong kasalanan sakin ay naging ebidensya para malaman kong hindi totoo ang mga salita mong "I love you."

Totoo naman yung sinabi kong mabait ako diba? Kasi alam mo, kung kasinungalingan yon, marahil hindi na kita kinakausap ngayon. Hindi ako plastik, pusa e. May konsensya kasi ako. Kaya tignan mo o, maayos na lang kitang kinakausap ngayon. Kasi ayokong magalit sa'yo. Sayang e. Sayang yung oras na magagalit ako kung pwede naman akong matuwa na lang dahil ngayon, alam ko ng hindi ka pwedeng pagkatiwalaan.

Tama, may kasalanan din ako. Hindi kita kasi nasabihan na "sekreto" lang yon. Pero alam ko kasing hindi ka bobo o walang alam para isiping "wala lang" ang bagay na yon. Alam mong may involved na tao di ba? Salamat talaga at sinabi mo sa "mahal mo". Salamat din sa "mahal mo" dahil sya ang nagbigay ng mga hint na sinabi mo talaga. Minsan naman wag niyo ipahalata yung pagtatakip mo sa kanya at yung pagtatakip niya na may halong pang-aasar. Pala-isip kasi ako e, malas nyo. :]

Pero wag ka mag-alala, pusa, we're still friends. :] Tanggap ko naman kasi ang reyalidad na maraming hindi mapagkakatiwalaan sa mundo kahit na magkaibigan kayo. Okey lang sakin yun. Alam ko namang hindi ka na rin makakaulit ng "sekreto" sa akin. :]

No, no, hindi ako galit o nakikipagplastikan. I swear. :] Sayang din naman ang pagkakaibigan natin kung dahil lang sa napakasimpleng sikreto na yon e matatapos na ang lahat di ba. Siguro naman marami pa tayong mapagkwekwentuhan except sa secrets. Tingin ko makakaraos parin ang pagkakaibigan natin don. :]

Dahil mabait ako, alam mo bang umaasa pa din akong aaminin mo sakin ang kasalanan mo kahit na alam kong hindi mo na yun aaminin? Ewan ko ba. Swerte mo sakin e. OKAMOWN PUSA.

Sige pusa, yun lang. Ayon kasi sa mahal mo, maglalaba ka pa e. Baka masyado na kitang naiistorbo. Basta ha, tandaan mo, andito parin ako sa'yo. Sabihan mo man ako ng sangkatutak na sekreto, hindi ko ipagkakalat yun. Hindi kasi ako marunong gumanti. Ipapagpray na lang kita. Mabait nga ako di ba? ;] Ingat ka pusa. Baka masagasan ka. Kung san san ka kasing bahay pumupunta e. Lagi mo din tatandaan ang mga bilin kong dapat isang bahay at amo na lang ang puntahan mo. Ikaw din, baka lutuin ka nila. ;]

Labels: parasayo

dahil ang mga paraan Niya, sobrang kakaiba :D

Mahirap para sakin na pagkatiwalaan ang isang bagong kakilala. Pero sa taong to, hindi ko alam kung bakit pero ang bilis niyang naging malapit sa akin. :)

Nakilala ko siya sa isang lugar na marami ang tao. Hindi ko pa siya pinapansin nung una kahit na napakaingay niya. Siguro dahil iba ang kausap niya at iba rin ang aking kausap. Madalas akong napapalagi sa lugar na ito ngunit kadalasan din ay wala siya. Kilala siya ng iba kong mga kasama. Pero interesado akong makilal siya noon pa.

Hanggang isang araw, nagkasabay kami sa "tambayang" ito. Nagkataong pareho ang kumausap samin pagdating dun. Pareho naming kaclose ang taong yun. At dun nagsimula ang aming pagkakaibigan. Ang kakaiba naming samahan. :)

Siya ang pinakasweet sa lahat ng aking kakilala. Inaasahan ko ng mababasa niya to. At sa puntong to, alam kong alam niya na siya ang tinutukoy ko. :) Naging malapit siya sakin. Hindi ko alam kung alam niya ba talaga yun. At natutuwa akong may tiwala siya sakin dahil sa pagbubukas niya ng kanyang sarili sa akin. Totoo, parte na siya ng bawat araw ko. Dahil sa araw araw na ito, palagi ko syang nakakausap at ayokong hayaan na maputol to.

Kahit na ibang relasyong pang-pamilya ang turingan namin, para sa akin, siya ay aking kapatid. :) Hindi naman lingid sa mga kaibigan ko na sabik ako sa kapatid di ba? :) At sa koneksyong meron kami ngayon, ipinagpapasalamat ko yon. Sobrang saya na magkaroon ng kaibigang gaya niya. :D

Ayokong magbigay ng kahit anong mensahe sa kanya. Dahil alam kong maaga pa para doon. Kahit na alam ko ang ibang parte ng buhay niya, gusto kong maging bahagi pa ng natitira. Gusto kong sa mga simple kong paraan, mapatunayan ko ang kanyang importansya. Na hindi siya masama, hindi siya clumsy, hindi siya may problema, hindi siya dapat niloloko at hindi siya dapat nagpupuyat. :P

Ang sarili ko ay laging nandito para sa taong to. At kahit nagsimula kami sa pagiging "online buddies", hindi pa huli para maging tunay na "lifetime friends". Mahal ko si "pamangkin". :)

Labels: parasayo

Ito ay isang post patungkol sa kasalukuyang nangyayari sa buhay ko mula ng ako'y dumating. XDD

Una, nakita ko na ang ilan sa mga kaibigan ko. Unang gala ay nung November 18, sa Lcyeum dahil sa theatre play ni Elder (Czar Kim Lu). Nakakatuwa yung play nila. Ang ganda ng istorya. At ang gagaling nila umarte. Lalo sina Pepin, Gula at Blisto (sya yung payat na matangkad sa KaSwisa diba?). Pagtapos nun ay nakita namin sina Hannah at Maan sa Mapua. Nagulat na lang kami ni Neneng (Jesza Jean Lu) at bigla kaming tinawag ni Hannah. Haha. Ayun, nagkwentuhan ng ilang minuto at naghiwalay nadin. Pumunta din kami nun sa SM Manila na kalapit lamang at dun naman namin nakita sina Kicko, Harvey at Jasper. Nakakatuwa kasi lahat kami nagulat. :))) Pagtapos naming maglagi sa SM, dumeretcho kami sa dati naming school - Amazing Grace School. Nagulat din ang mga dati kong guro lalo na ang dati kong adviser na si Cher Lorie. Ang masaklap lamang ay dahil uwian na ng kami ay nakarating. As in pinapalabas na ang mga istudyante sa loob. Ugh.

Sunod kong gala ay sa Greenhills. Kung san nakita namin si Drew Arellano. Hahaha. Balikbayan! O dito pala nakatira yon? Hahaha. At yun, nakabili ako ng aking selpown. Yey! Sarili kong pera yun. Big girl na hahaha

Nanuod din kami ng mga tita at mga pinsan ng Twilight. Parang family day lang haha. November 26 na tanda kong unti lamang ang tao nun sa sinehan. Napanuod namin ang Twilight. At yoko na makisali sa mga taong nagrereak tungkol sa pelikulang ito, haha.

Pagdating ng November 28, nagkita-kita kami ng mga dati kong kaklase sa dait naming school. Sila Ninang Kayna, Marvin, Budde kong si Cheene, Danny, Jason, Achilles at AJ. (May nalimutan bako? Hmm) Ayun, miss na miss ang isa't-isa. Nagkakwentuhan at nakita ko din sina Partner Angel, Romers at Harold na nakaclose namin nung JS. Pati si Jenine na aking Sis ay nakita ko. Sina Jovillar at Pm (Jon). Unting kwentuhan, at yun, umuwi na din kami. Ay! May humabol pala. Sina Kelvin, Audrey at si Jesza na uwian na nakarating haha. Deretcho 7eleven kami dahil namiss ang Slurpee at umuwi na din. Namiss ko tuloy ulit si Marvin. Aww.

Nung November 30 naman ay nagpunta ang iba't- ibang churches under FREE Mission sa Cuneta Astrodome. Ito ay dahil 25th anniversary ng samahan. :)

Kinabukasan, December 01, nagkita-kita ang barkada - Munchkiiins. Ito ang barkada ko kasama sina Bruhang Mhamel, Labiding si Aygee, Eunice at Phau. Unang gala namin na malayo sa aming bahay-bahay haha. Pumunta kami sa Glorietta Makati para manuod ng Twilight. Hindi pa kasi napapanuod nung tatlo un e. Kaya kami ni Bruha, nanggugulo lang hahaha

December 04 naman nang pumunta kami ng tita ko sa University of Santo Tomas para magpasa ng application form. Nakakatuwa at nagkita pa kami dun ni Jovillar. Sasabay kasi talaga sya dapat sakin, pero hindi na kami nagkausap, tas yun pala, sabay padin. Magic! Hahaha

At December 07 nung ako ay kumuha ng USTET. Kabadong kabado ako nun dahil nga ang tagal na nung huli akong nagtake ng mga exam. Pero nakakatuwa kasi sinamahan ako ni Jesza. Tas hinintay nya pako. Super thankful talaga kasi wala akong kasama nung mga oras na yon dahil Linggo. Ang laki na talaga ng utang ko sa babaeng to hahaha


Ang saya-saya ng mga linggo ko kasi sa daming dahilan. :)) Una, secret. Pangalawa, secret ulit, haha. Pangatlo, lage ako may load. Pang-apat, okey na ang pc namen. Panglima (sabi ko sayo ang dami e, haha), may plano kaming pasabugin si Clone, hahahaha Pang-anim, may isang taong nagfefeeling. Ang sarap nya asarin haha Pampito, dahil sa Talk2Papa hahaha


Sa radyo na ngayon umiikot ang mundo ko. Pati sa text. Ngunit ngayong dadating ang Pasko (wow), maghaHands kami sa Simbang Gabi kaya naman magiging busy ang mundo ko. Pero okey nadin dahil enjoy ang bawat praktis ng Hands. Can't wait. :)

« Older posts | Newer posts »